Deze blog schreef Laurens Waling (Chief Evangelist, 8vance) naar aanleiding van een presentatie over Skills-based Organiseren bij een grote verzekeraar, die aan de vooravond staat van de transitie naar skills-based organiseren.
Vandaag deed ik iets wat ik zelf misschien nog wel spannender vond dan een keynote geven.
Ik liet een zaal met 180 mensen voelen.
Niet denken. Niet analyseren. Niet discussiëren. Voelen.
En dat bleek verrassend spannend.
Ik was gevraagd om te spreken over skills-based organiseren.
Over AI. Over de toekomst van werk. Over hoe functies veranderen, hoe taken verschuiven en hoe organisaties zich moeten voorbereiden op een wereld waarin AI steeds meer denkwerk ondersteunt of overneemt.
Dat verhaal zat er allemaal in.
Maar achteraf realiseerde ik me dat de belangrijkste vraag van de middag niet ging over AI.
En ook niet over skills.
De belangrijkste vraag was: Wat brengt mensen werkelijk in beweging?
Pijn of verlangen
In organisaties stellen we vaak dezelfde vraag.
Hoe krijgen we mensen mee?
Hoe creëren we draagvlak?
Hoe zorgen we dat mensen veranderen?
Maar misschien beginnen we op de verkeerde plek.
Misschien moeten we eerst begrijpen wat onszelf in beweging brengt.
Mijn ervaring is dat er uiteindelijk twee krachten zijn die mensen laten veranderen.
Pijn en verlangen.
Pijn werkt.
Tekorten werken.
Urgentie werkt.
Concurrentie werkt.
Maar meestal niet lang.
Want angst kan mensen laten bewegen.
Verlangen laat mensen volhouden.
Steeds vaker merk ik dat ik daarom minder geloof in overtuigen.
En meer in verleiden.
Niet manipuleren.
Maar mensen een toekomst laten ervaren die zo aantrekkelijk voelt dat ze er vanzelf naartoe willen bewegen.
Een toekomstbeeld dat blijft hangen.
Een gevoel dat je niet meer loslaat.
Een glimp van wat mogelijk is.
En dat is spannend. Maar ik voelde dat dat vandaag best een beetje lukte.
Misschien zijn we niet bang voor AI
Opvallend genoeg was er nauwelijks discussie over de vraag of AI werk gaat veranderen.
Dat leek vrijwel iedereen inmiddels te accepteren.
Functies gaan veranderen.
Taken gaan verdwijnen.
AI-agents gaan werk uitvoeren.
Mensen gaan AI-agents aansturen.
En soms zullen AI-agents mensen aansturen.
Dat lijkt niet langer de discussie.
De echte spanning zit ergens anders.
Misschien zijn we niet bang voor AI.
Misschien zijn we bang voor wat AI zichtbaar maakt.
Dat functies minder belangrijk worden.
Dat diploma’s minder voorspellend worden.
Dat potentieel belangrijker wordt dan verleden.
Dat mensen vaak veel meer kunnen dan hun functie laat zien.
Wat zijn skills eigenlijk?
Ik begon mijn presentatie met een simpele vraag op het scherm:
“Wat zijn skills eigenlijk?”
Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik geloof dat dit misschien wel de kern van de hele beweging is.
Want een skill is niet zomaar een vaardigheid.
Een skill vertelt een verhaal.
Over wat iemand heeft meegemaakt.
Over wat iemand heeft geleerd.
Over waar iemand nieuwsgierig naar is.
Over waar iemand energie van krijgt.
Over wat iemand misschien nog niet eens van zichzelf weet.
En daarmee gaat skills-based organiseren uiteindelijk niet over skills.
Het gaat over potentieel.
De mooiste zin van de middag
Misschien stond de belangrijkste boodschap wel verstopt op een van de meest technische slides.
Onder een voorbeeld van een skills gap analyse stond:
“Geen afwijzing, maar inzicht in potentieel en ontwikkelbaarheid.”
Dat raakte precies de kern.
Want daar gaat deze beweging volgens mij werkelijk over.
Niet kijken naar wat ontbreekt.
Maar kijken naar wat mogelijk is.
Niet mensen reduceren tot hun verleden.
Maar ruimte maken voor hun toekomst.
Niet vragen:
“Wat ben je?”
Maar:
“Wat zou je kunnen worden?”
Wat blijft er over als denken steeds meer een technologie wordt?
AI wordt steeds beter in het herkennen van patronen.
Het kan aanwezige skills herkennen.
Ontbrekende skills voorspellen.
Leerinterventies voorstellen.
Werk verdelen.
Projecten matchen.
Ontwikkelpaden zichtbaar maken.
Maar hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik me afvraag:
Wat blijft er over als denken steeds meer een technologie wordt?
Misschien wel voelen.
Voelen of iets klopt.
Voelen of werk bij je past.
Voelen of een keuze betekenisvol is.
Voelen of een collega misschien beter op een taak past dan jijzelf.
Voelen waar energie ontstaat.
Voelen waar je tot je recht komt.
AI kan veel.
Maar AI kan niet voor jou verlangen.
Waarom HR belangrijker wordt dan ooit
Juist daarom denk ik dat HR de komende jaren belangrijker wordt dan ooit.
Niet als beheerder van processen.
Niet als eigenaar van systemen.
Maar als mede-ontwerper van hoe werk georganiseerd wordt.
Want uiteindelijk gaat de toekomst van werk niet alleen over technologie.
Het gaat over vertrouwen.
Over veiligheid.
Over cultuur.
Over de vraag of mensen zichzelf kunnen zijn.
Over de vraag of organisaties het lef hebben om potentieel centraal te zetten.
Het verlangen dat ik voelde
Wat mij vandaag het meest bijblijft, zijn niet de cijfers.
Niet de modellen.
Niet de AI.
Maar het verlangen dat ik voelde in de zaal.
Het verlangen naar organisaties waarin mensen meer zijn dan hun functietitel.
Waar talent zichtbaar wordt.
Waar werk zich kan aanpassen aan mensen, in plaats van andersom.
Waar technologie helpt om potentieel te ontdekken.
Waar leren onderdeel wordt van werken.
Waar mensen zichzelf mogen zijn.
En misschien zit daar uiteindelijk de echte uitdaging.
Niet of werk verandert door AI.
Dat gebeurt toch wel.
De vraag is of wij durven mee te veranderen.
Of we durven loslaten wat vertrouwd voelt.
Of we durven geloven dat mensen meer zijn dan hun functie.
Want als mensen die toekomst niet alleen begrijpen, maar ook voelen, ontstaat er iets bijzonders.
Dan ontstaat beweging.
Dan ontstaat energie.
Dan ontstaat geloof.
En als je dat verlangen eenmaal echt hebt gevoeld, neem je nooit meer genoegen met minder.
En nu?
Resoneert dit verhaal? Wil je hier verder over praten? Wil je de slides ontvangen? Stuur me gerust een berichtje. Dan voelen we samen wat er nodig is in jouw situatie.
Laurens Waling | Chief Evangelist | 8vance
